Telefon ekranidagi qochoq

Kecha kechqurun yana o‘sha his. Ishdan chiqdim, uyga kelishni xohlamadim. Xonamning eshigi orqasida faqat sukunat va tugallanmagan ishlar ro‘yxati kutayotganini bilardim. Shuning uchun telefonni qo‘limga oldim va vavada kazino rasmiy sayt ko'zgu bugun uchun deb qidirdim — bu jumlani o‘zim ham tushunmayman, lekin negadir miyamda aynan shu so‘zlar aylanib yurardi. Balki kimdir menga shunday deb aytgandir, balki o‘zim o‘ylab topgandirman. Muhimi, men o‘sha lahzada haqiqatdan qochishning eng oson yo‘lini qidirayotgandim.

Ochig‘i, ahvolim yomon edi. Ikki hafta oldin ishdan haydashdi — “qisqartirish” deyishdi, lekin men buni oddiygina “kerak emassan” deb tushundim. Onamga aytmadim hali. Do‘stlarimga ham. Har kuni ertalab uydan chiqib, kechqurun qaytaman, go‘yo ishga ketgandek. Kutubxonada o‘tiraman, ba’zan parkda. Telefonimdagi pul esa kun sayin erib bormoqda. O‘sha kuni kechqurun o‘zimni juda yolg‘iz his qildim — shunday yolg‘izlikki, hatto o‘z xonamda ham begona bo‘lib qolgandekman. Shunda negadir o‘sha saytni ochdim.

Ro‘yxatdan o‘tish oddiy bo‘ldi. Hech qanday katta umid bilan emasdim — shunchaki ekranga qarab, boshqa narsa haqida o‘ylamaslik uchun. Birinchi o‘yinimni boshlaganimda qo‘llarim titrardi, ochig‘i. Bir necha daqiqada o‘sha ozgina pulimning yarmi yo‘q bo‘ldi. Ichimda nimadir siqildi — ahmoqman, deb o‘yladim. Nega o‘zimni yana bir bor xafa qilyapman? Telefonni stolga tashlab, deraza oldiga bordim. Tashqarida yomg‘ir yog‘ayotgan edi. Keyin qaytdim. Negadir o‘chirib tashlamadim.

Ikkinchi urinishda nimaligini bilmay boshladim — bu safar shunchaki o‘ynadim, hisoblamadim. Va birdan ekranda raqamlar o‘zgara boshladi. Avval kichik, keyin kattaroq. O‘sha lahzada yurakimni nima bosganini aytsam — bu shunchaki pul emas edi. Bu tuyg‘u boshqacha edi: go‘yo bir necha haftadan beri birinchi marta nafas olayotgandekman. Men o‘sha kuni kechqurun ancha ko‘p narsani yutdim va telefonni qo‘yganimda qo‘llarim hali ham titrar, lekin bu safar qo‘rquvdan emas, balki hayajondan edi. Kulib yubordim — o‘zimga, ahvolimga, bu bema’ni vaziyatga.

Keyingi kunlarda bu odatga aylandi. Ish qidirishni davom ettirdim, lekin kechqurunlari o‘sha saytga kirardim. Ba’zan yutardim, ba’zan yutqazardim. Lekin eng muhimi — o‘sha bir necha soat davomida o‘z muammolarimni unutardim. Onamga qanday aytishim, qarzlarim, kelajagim haqidagi o‘ylar bir zumda yo‘qolar, o‘rniga faqat ekrandagi raqamlar va keyingi bosish kutardi. Bu sog‘lom hayot emasligini bilaman. Lekin o‘sha paytda bu menga kerak edi. Odamlarga aytolmaydigan narsa bor — ba’zan qochish ham davolashning bir turi bo‘ladi, vaqtinchalik bo‘lsa ham.

Bir kuni kechqurun katta yutdim. Katta deganda — men uchun haqiqatan katta. O‘sha pul bilan birinchi navbatda qarzlarimning bir qismini yopdim. Keyin onamga sovg‘a oldim — oddiy ro‘mol, lekin u juda xursand bo‘ldi. Va o‘sha kechqurun, telefonni qo‘yib, shiftga qarab yotganimda o‘yladim: men bu saytga pul uchun emas, balki o‘sha bir necha soatlik erkinlik uchun qaytayotgan ekanman. Bu meni yana vavada kazino rasmiy sayt ko‘zgu bugun uchun qidirishga majbur qiladi, garchi bu jumla har safar miyamda g‘alati aks-sado berib turgan bo‘lsa ham. Balki bu shunchaki odat, balki bu mening qochish joyim.

Hozir ahvolim biroz yaxshilandi. Yangi ish topdim — katta emas, lekin bor. O‘sha saytni butunlay tashlamadim, lekin endi har kuni kirmayman. Ba’zan, juda charchagan kechqurunlarda ochaman. Va bilasizmi nima? Men o‘zimni yolg‘onchi deb hisoblamayman. Har bir insonning o‘z qochish yo‘li bor — kimdir kitob o‘qiydi, kimdir ichadi, kimdir uxlaydi. Meniki shu edi. Va o‘sha kechqurunlar menga eng qorong‘i paytda nafas olishga yordam berdi. Bu meni g‘alaba qozondi degani emas. Bu shunchaki — men o‘sha paytda o‘zimni yo‘qotib qo‘ymadim, tamom. Va ba’zan, g‘alati tuyulishi mumkin, lekin shu ham yetarli bo‘ladi.